يعنى : و حقّاً كه پروردگار تو عزيز است ؛ يعنى مقتدر شكست‌ناپذير است و از اين رو طاغيان را به ناگاه مىگيرد و هلاك مىكند . و رحيم است كه مؤمنان را به سوى كمالات معنوى و مادى هدايت مىكند و اتمام نعمت مىنمايد . [ داستان موسى ( ع ) و فرعون ] ( وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ * قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا يَتَّقُونَ * قَالَ رَبِّ إِنِّى أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ * وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَى هَارُونَ * وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ) تفسير : وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ * قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا يَتَّقُونَ از اين آيه به بعد نقل سرگذشت هشت تن از پيامبران بزرگ الهى ( موسى ، هارون ، ابراهيم ، نوح ، هود ، صالح ، لوط و شعيب سلام اللَّه عليهم اجمعين ) است و داستان‌هايى از آنان تا پايان سوره به نحو مفصّل و مختصر ذكر گرديده و بيشتر امّت‌هايشان نكوهش شده‌اند كه كفر ورزيدند و طغيان كردند تا آن كه گرفتار عذاب شديد خداى قهّار شدند ، و اشاره به اين دارد كه اگر مشركان مكّه و كفّار حجاز نيز كفر و عناد ورزند گرفتار سرنوشت آنها خواهند شد . معناى آيه : به ياد آور هنگامى را كه پروردگارت به موسى ندا در داد كه : برو به سوى گروه ستمكاران يعنى قوم فرعون ، آيا تقوا نمىورزند ؟ اين خطاب هنگامى متوجه موسى عليه السلام شد كه وى با عائله و خدم و حشم خود از پدرزن خود شعيب رخصت يافته بود كه به سوى مصر وطن اصلى خود روانه شود . وى در سر راه خود در شبى بسيار سرد در نزديكى طور سينا رحل اقامت افكنده بود ، از دور آتشى ديد و به سوى آن روان شد تا قبسى از آن براى عايلهء خود بياورد ، در آن حال از جانبِ خدا